ถนนลาดยางสีชมพู

 สวยงาม...ความฝันที่สวยงาม

ฉันก้าวเดิน ฉันมุ่งหน้า สู่จุดหมายปลายทางที่หวังไว้ 

ในฝันมีดอกไม้ มีทุ่งหญ้าเขียวขจี กับถนนทางเดินที่ถูกปูทับด้วยพรมสีแดงร

าวกับว่า หนทางที่ฉันคิดจะก้าวไปนั้น มันช่างสดใสเสียนี่กระไร 

ฉันเดินไป เดินไป เดินไป เดินไปฉันเดินไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ

ฉันเดินมากี่วัน กี่คืน กี่เดือน หรือกี่ปีฉันไม่รู้ 

ฉันรู้แค่ว่าดอกไม้สวยที่ขึ้นอยู่ริมทางเดินในตอนแรกนั้น...ได้หายไป

ฉันรู้แค่ว่า สองข้างทางในตอนนี้ เต็มไปด้วยลวดหนาม

ฉันรู้แค่ว่าถนนที่ตอนแรกถูกปูด้วยพรมสีแดงนั้น กลายเป็นถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยฝุ่นคลุ้ง 

ฉันเหนื่อยหอบ สองขาเริ่มหมดแรงจุดหมายปลายที่ฉันหวังที่จะไปถึงนั้น...ยังอยู่ไกลลิบ ไกล...ไกลมาก

ก็สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าฉันในตอนนี้ ...มันมีแต่ความว่างเปล่า 

ฉันนั่งลง...พักหลับตา และนิ่งคิดเวลาที่ผ่านมาช่างไร้ค่าสิ้นดี 

ฉันดีพอสำหรับฝันนั้นหรือเปล่าฉันถามตัวเอง... 

ไม่มีใครตอบฉันได้ว่าฉันเหมาะกับอะไร นอกจากตัวของฉันเอง ... 

ฉันตัดสินใจ หยุดเดิน และนอนพักเพื่อที่จะเข้าไปในฝัน เพื่อปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นมาเสียที 

ตื่นเถิด...ตื่นขึ้นมา เพื่อพบกับความจริง

ตื่นเถิด...ตื่นขึ้นมา เพื่อสู้กับความเป็นจริงนั้น

ตื่นเถิดหนา...ตื่นขึ้นมา เพื่อฝัน...อีกครั้ง 

edit @ 14 Feb 2008 19:33:45 by pinkyangmatoy